Modern Olarak İnsanın Portresi
Yalnızlık benim için yaşamanın en doygun halidir . Yalnızlığın verdiği görkemli sessizlikte belki de varoluşumu yakaladığımı düşünüyorum . Yalnızlığı yarattıkça büyüdüğümü , büyüdükçe de devleşmiş insanlar arasında küçüldüğümü hissederim . Bu küçülme hali beni tahrik eder , bundan haz alırım . Herkesin tersine giden bir istikametim var. Modern insanın korku seansları olan yalnızlığa daha fazla gömüldükçe kendimin toz tutmuş yanlarını yakalıyor , yetmezliklerimi keşfediyorum . Doğumla başlayan tirad son buluyor , kendi piyesimi yazıyorum . Kendi yalnızlığımın mucidi , kendi sessizliğimin sesi oluyorum . İnsan belki de en çok kendine sağır imiş . Bunu anladım ruhumun sarayına kapandığım bu süreçte . Yürümenin , nefes almanın , uyuyup uyanmanın bir ezgi kadar estetik olduğunu anlıyorum artık . Finansal hareketler , global stresler , kristal hisler mahkumiyete evriliyor zihnimde . Masa üzerindeki yapay çiçek , dudaklardaki ruj , yürüyen mer...